Poznaj naszego bloga o informatyce

Ten wpis będzie dość wyjątkowy, gdyż nigdy nie mieliśmy w zwyczaju pisać nic nieprzychylnego o konkurencji - poza ogółami, czy małymi, ironicznymi uszczypliwościami. Tym razem jednak trafił nam się taki przypadek, że nie sposób nie wspomnieć o tym publicznie, mając do dyspozycji takie medium jak blog. Bardzo ubolewamy nad tym, że nie możemy opublikować nazwy firmy, o której mowa poniżej.

Po pewnym czasie pracy jako „serwisant na zamówienie” zauważyłem pewną przykrą tendencję u znajomych po fachu. No dobrze, zauważyłem ją już dużo wcześniej, lub byłem jej świadomy – słuchając tych wszystkich opowieści o informatykach-zadufańcach, ale nie chciałem do końca w nią wierzyć. Okazuje się jednak, że naprawdę sprawiamy wrażenie zamkniętej w sobie, prawie, że masońskiej kliki, a każdego z nas z osobna praktycznie błagać trzeba o wykonanie prostej usługi. Nie wspominając o praktycznie niemożliwym ustaleniu dokładnego terminu jej wykonania.

I jak tu się dziwić, że jest „posucha”, nie ma pieniędzy i nie ma klienta?

Właśnie jesteś w trakcie pisania matury, która z pewnością pójdzie Ci dobrze. Tego Ci życzę, bo w pewnym sensie od jej wyniku zależy Twoja przyszłość. No dobrze, może w bardzo małym stopniu, ale to odkryjesz dopiero za jakiś rok, czy dwa. Potem tydzień balangi i czas myśleć o studiach. Kiedyś mało który student miał laptopa. Dzisiaj mało który nie ma. I Ty będziesz musiał wybrać sprzęt dla siebie. Zaczniesz szukać w Sieci porad i... oto właśnie trafiłeś na mój artykuł. No to zapraszam, postaram się pomóc, choć ostateczny wybór należy oczywiście do Ciebie.

Kiedy zaplanujemy już nasze wydatki na samą „skrzynkę” komputera, często okazuje się, że nasz budżet musi uwzględniać jeszcze peryferia komputerowe. Jeśli sądzisz, że zawsze możesz wykorzystać wszystko to, co pozostało po starym komputerze – często możesz mieć rację.
A często nie. Przyjrzyjmy się zatem temu, co jeszcze składa się na porządnie dobrany zestaw komputerowy i jest tak samo ważne, jak sam komputer.

Wywiad z mgr Małogrzatą Osowiecką – ekspertem od mózgu, nie od oczu.

Ze swoich własnych lekcji informatyki w szkole– lata temu – nie pamiętam dosłownie nic. No może poza tym, że podczas czyszczenia salki w zamian za pochwałę, kolega wbił mi w twarz śrubokręt, po czym mam bliznę do dziś. Ach, no i słynne „pszepana, możemy pograć w skoki?”.
Mam wrażenie, że od tego czasu zmieniła się tylko gra, w którą uczniowie chcą pograć.

Praktycznie od kiedy tylko pamiętam, zdania ludzi na temat gier komputerowych były skrajnie podzielone: z jednej strony konserwatywni rodzice i nauczyciele, twierdzący, że gry komputerowego to największe zło, jakie przytrafiło się nam od czasów powstania Związku Radzieckiego i Holocaustu, z drugiej strony rzesze graczy, twierdzących, że „przecież wszystko z nami dobrze!”.

Ja i moi znajomi ze szkoły, byliśmy wybitnie naiwni... Pamiętam jak dawno temu, podczas (nie mam pojęcia jakiej) lekcji, rysowaliśmy nasze wyobrażenia na temat tego, jak będzie wyglądał rok 2000.