Poznaj naszego bloga o informatyce

Praktycznie od kiedy tylko pamiętam, zdania ludzi na temat gier komputerowych były skrajnie podzielone: z jednej strony konserwatywni rodzice i nauczyciele, twierdzący, że gry komputerowego to największe zło, jakie przytrafiło się nam od czasów powstania Związku Radzieckiego i Holocaustu, z drugiej strony rzesze graczy, twierdzących, że „przecież wszystko z nami dobrze!”.

Jako ludzie mamy – praktycznie od zarania dziejów – skłonność do mniejszego, bądź większego naginania rzeczywistości w swych opowieściach, powtarzania nie do końca zweryfikowanych „faktów”, ubarwiania i koloryzowania historii, lub powtarzania – na zasadzie „głuchego telefonu” - rzeczy dla siebie niezrozumiałych

Ja i moi znajomi ze szkoły, byliśmy wybitnie naiwni... Pamiętam jak dawno temu, podczas (nie mam pojęcia jakiej) lekcji, rysowaliśmy nasze wyobrażenia na temat tego, jak będzie wyglądał rok 2000.

Jeśli Twój komputer wykazuje wymienione poniżej problemy, bardzo możliwe, że borykasz się z problemem przegrzewającej się karty graficznej:

- Wyłączanie lub restartowanie się komputera podczas uruchamiania aplikacji 3D i gier
- Samoczynne restartowanie się komputera podczas jego użytkowania – bez widocznych zależności z uruchamianiem konkretnych aplikacji
- Zauważalny spadek wydajności w grach, tak zwane „klatkowanie”, przycinanie się obrazu
- zawieszanie się i tak zwane „freezy” („zamarznięcia”) ekranu
- „wycie” wentylatora karty nawet w spoczynku, gdy komputer nie jest obciążony wymagającymi grami i aplikacjami 3D

W całym Internecie na wszelkich forach poświęconych tematyce komputerowej wciąż odświeżany jest jeden, podstawowy temat: jak dobrać komponenty, co kupić, gdzie kupić, składać czy kupić gotowca? Mimo upowszechnienia się technologii mobilnych, wzrost sprzedaży laptopów, tabletów, czy smartfonów (będących dziś de facto kieszonkowymi komputerami) – poczciwy „blaszak” wcale nie odszedł do lamusa. Pecety to wciąż forma komputera charakteryzująca się najlepszym zachowaniem proporcji „cena/wydajność”. Co to znaczy? Że za laptopa o zbliżonej, acz wciąż mniejszej wydajności komputera typu desktop przyjdzie nam zapłacić przynajmniej 200% tej ceny – a być może o wiele więcej.

Czy komputer stacjonarny zawsze musi oznaczać „duże, kanciaste, brzydkie, zjada dużo prądu”? Czy jedynym wyznacznikiem jakości sprzętu jest jego czysta wydajność? Czy tylko zwiększenie wydajności powinno być powodem do wymiany stacji roboczych w firmie? I czy może być tanio, a dobrze?

Skargi, narzekania, biadolenia, przekleństwa i wszystkie formy nienawiści w kontekście pracy z komputerem to mój chleb powszedni. Nie, nie dotyczy mnie – lecz spotykanych przeze mnie ludzi, klientów, znajomych... Taki fach, taki zawód. Nie oszukujmy się – Polacy mają tendencję do narzekania na każdy możliwy aspekt życia.

Mamy też tendencję do myślenia typu „kiedyś było lepiej”.

Jako, że lada dzień czeka nas publikacja poważniejszej, większej recenzji, możemy pozwolić sobie na odrobinę luźniejszy klimat.

Wszyscy nabijamy się z różnych grup zawodowych (nie mów, że nie) i przypisujemy ich przedstawicielom pewne szczególne cechy, tożsame tylko dla nich.

Wszyscy wiemy, kim jest „Pani z okienka” i to, że ma ona przerwę na kawę zawsze, gdy kolejka jest najdłuższa... Że prawdziwy kierowca TIRa musi mieć bokobrody, duży brzuch i białą koszulkę usmarowaną musztardą, wyciekłą z hot-doga ze stacji benzynowej, oraz smarem z silnika. W USA policjanci jedzą pączki, u nas nawet tego nie robią. Dobry hydraulik poci się na śmierdząco, a „remontowiec-złota rączka” zawsze jest lepszy od swojego poprzednika1.

Pobawy się zatem w naganne rozpowszechnianie stereotypów i opiszmy zatem informatyków, bo Ci – co piękne – nie dość, sami w sobie są zawsze specyficzni, to w dodatku dzielą się na ciekawe podtypy, o których wiedza zawsze może przynieść nam korzyść w postaci świadomości zachowań jakich możemy się spodziewać, oraz jakich sami powinniśmy wystrzegać się w kontakcie z nimi.